سازمان فضایی آمریكا (ناسا) اعلام كرد كاوشگر كیوریسیتی (كنجكاوی) دومین سوراخ را در صخره ای در سطح مریخ حفر كرد.

به گزارش روز سه شنبه ایرنا از خبرگزاری یونایتدپرس، ناسا با اعلام این خبر افزود: كیوریستی روز ۱۹ مه /یكشنبه ۲۹ اردیبهشت/ با كمك مته حفاری كه در انتهای بازویش قرار دارد، سوراخی به قطر ۱۶ میلی متر و عمق ۶۶ میلی متر در صخره ای به نام «كامبرلند» در مریخ ایجاد كرد.
ناسا اعلام كرد نمونه برداشته شده از داخل این صخره در روزهای آینده به تجهیزات آزمایشگاهی این روبات منتقل می شود.
كیوریستی ۲۰ فوریه ۲۰۱۳ برای نخستین بار از صخره ای رسوبی در مریخ نمونه برداری كرد. ناسا با تجزیه و تحلیل این نمونه به این نتیجه رسید كه این سیاره سرخ در گذشته محیطی مساعد برای میكرو ارگانیسم ها بوده است.
همچنین مواد معدنی یافته شده در این نمونه برداری می‌تواند نشان دهنده وجود آب در سطح مریخ در گذشته باشد كه چندان هم اسیدی نیست.
صخره كامبرلند مشابه اولین صخره ای است كه كیوریاسیتی در ماه فوریه از آن نمونه برداری كرده بود.
كیوریستی با برخورداری از شش چرخ و ده ابزار علمی پیشرفته، پیچیده ترین كاوشگری است كه تا كنون به سیاره دیگری ارسال شده است.
این مریخ نورد ماموریت دارد كه طی دستكم دو سال مشخص كند آیا سیاره سرخ در گذشته قابل سكونت بوده است یا خیر.
كیوریستی ماه اوت ۲۰۱۲ در دهانه گیل (Gale) مریخ فرود آمد.
این كاوشگر تا كنون تنها ۷۰۰ متر را در خاك مریخ طی كرده و قرار است به زودی به طرف دامنه كوه شارپ حركت كند. این كوه كه پنج هزار و ۵۰۰ متر ارتفاع دارد، در مركز دهانه گیل و در هشت كیلومتری مكانی است كه اكنون كیوریستی در آنجا قرار دارد.
بهرام یا مریخ چهارمین سیاره در سامانه (منظومه) خورشیدی است كه در مداری طولانی تر و با سرعتی كمتر از زمین حركت می‌كند.
هر بار چرخش بهرام به دور خورشید ۶۸۷ روز (با مقیاس زمین) طول می‌كشد و شب و روز آن كمی طولانی‌تر از كره زمین است.
بزرگی بهرام نزدیك به یك دوم زمین است و قطر آن شش هزار و ۷۹۰ كیلومتر است. این در حالی است كه قطر زمین ۱۲ هزار و ۷۵۶ كیلومتر است.
مساحت سطح این سیاره سرخ‌ فام سامانه ی خورشیدی برابر با مساحت خشكی‌های روی زمین است.
تحلیل های جدید كه با هدف كشف تركیب های تازه از نمونه خاك مریخ اجرا شده، به رغم تعجب دانشمندان شواهد وجود زندگی در این یباره را نشان داده است. دانشمندان با بررسی خاك مریخ اعلام كردند تا ۹۹ درصد حیات در مریخ وجود دارد.
تحلیل های ریاضی از نمونه های به دست آمده از خاك مریخ نشان می دهد كه نمك های موجود در خاك این سیاره، ارزیابی های اولیه را نقض كرده و ثابت می كند كه مریخ دارای زندگی میكروبی بوده است.
پیش از این پروفسور 'حجت الله ولی' دانشمند ایرانی در سال ۱۹۹۶ با همكاری محققان سازمان فضایی آمریكا (ناسا) برای اولین بار به احتمال وجود حیات در یك شهاب سنگ مریخی با قدمت چهار میلیارد و ۵۰۰ میلیون سال پی برده بود.
پروفسور 'ولی' در نشست علمی خبرگزاری جمهوری اسلامی در باره نحوه اجرای این پروژه گفته بود: قبل از پروژه كشف حیات در مریخ،‌ تحقیقاتی كرده بودم كه نشان می داد یك باكتری به نام 'مگنتو تاكتیك' كریستال های مغناطیسی تولید می كند كه این كریستال ها بعد از مرگ باكتری همچنان در لایه های رسوبی باقی می مانند و از آنها می توان به عنوان شواهد بیولوژیكی استفاده كرد.
ولی گفته بود: به دنبال ارائه نتایج این تحقیق، گروهی از دانشمندان ناسا در سال ۱۹۹۶ پیشنهاد مطالعه ای در خصوص كشف علائم حاكی از وجود حیات در شهاب سنگی را كه گفته می شد از مریخ آمده است، به من دادند.
وی با یادآوری قدمت چهار و نیم میلیارد سالی این شهاب سنگ گفته بود: با اجرای این مطالعه، فرصتی برای كشف احتمال وجود علائم حیاتی بر روی قدیمی ترین سنگی كه وجود داشت ایجاد شد.
ولی افزوده بود: كریستال های مغناطیسی موجود در رسوبات این شهاب سنگ بسیار شبیه كریستال های مغناطیسی متعلق به باكتری مورد مطالعه من بودند.
این پروفسور علوم زمین و سیاره ای كه اكنون در دانشگاه مك گیل كانادا تدریس می كند، گفت: 'مگنتو تاكتیك باكتری' را اولین بار 'بلاك مور' در سال ۱۹۷۶ كشف كرد.
به گفته پروفسور ولی، كشف كریستال های این باكتری بر روی رسوبات موجود در شهاب سنگ آمده از مریخ نشان می داد كه حدود چهار میلیارد سال پیش احتمالا بر روی این كره حیات وجود داشته و این در حالی است كه قدیمی ترین نشانه وجود حیات در منظومه شمسی متعلق به سه میلیارد و ۸۰۰ میلیون سال قبل بود.
این دكترای زمین شناسی گفته بود: برای اولین بار بود كه یك كریستال به عنوان نشانه حاكی از حیات در نظر گرفته می شد.
پروفسور ولی خاطر نشان كرده بود ساده ترین نشانه حاكی از وجود حیات 'دی.ان.ای' است كه تنها ۲۰۰ میلیون سال باقی می ماند، اما كریستال ها می توانند میلیاردها سال بدون تغییر باقی بمانند.
وی افزوده بود: نتیجه این مطالعات بعد از چهار بار مرور برای چاپ در نشریه ساینس انتخاب شد كه به این ترتیب برای اولین بار در سال ۱۹۹۶ میلادی مقاله احتمال وجود حیات در كره مریخ منتشر شد.
پرفسور ولی یادآور شده بود پس از انتشار نتایج این تحقیق ۹۰ درصد دانشمندان جهان طی مطالعاتی برای رد این نظریه تلاش كردند، اما به دلیل شباهت ۱۰۰ درصدی كریستال های موجود در این شهاب سنگ با كریستال های موجود در كره زمین این امر محقق نشد.
پروفسور ولی در بخش دیگری از سخنان خود خاطرنشان كرده بود تفاوت حیات بر روی كره زمین و مریخ در این است كه كره زمین در مدت زمان سه میلیارد و ۸۰۰ میلیون سال گذشته دستخوش تغییرات بسیاری از جمله تغییرات جوی و زلزله های مختلف و دیگر موارد شده است؛ در حالی كه كره مریخ از ابتدای پیدایش تا كنون دستخوش هیچ تغییری نشده است.
وی اظهار داشته بود: تحقیقاتی كه تاكنون در مریخ شده، همه در سطح مریخ بوده است. اما اگر بتوان ۵۰ سانتی متر به زیر سطح مریخ نفوذ كرد، امكان كشف موجود زنده در آن وجود دارد.
هدف اكثر تحقیقات صورت گرفته در مورد مریخ یافتن پاسخ این سوال است كه آیا امكان زندگی انسان بر روی كره مریخ وجود دارد یا خیر؟
هم اكنون حتی برخی از موسسات و شركت های تحقیقاتی اقدام به اجرای پروژه هایی برای اعزام انسان به مریخ كرده اند. به طور مثال یك شركت هلندی اجرای پروژه‌ ای به نام ماموریت یا سفر «مریخ یك» را آغاز كرده است كه هدف آن برنامه‌ریزی و تدارك برای اولین سفر انسان به كره مریخ است. اما نكته عجیب و باور نكردنی این است كه در پایان این پروژه طولانی به افرادی كه قرار است به كره مریخ بروند فقط یك بلیت یك‌ طرفه برای رسیدن به این سیاره داده خواهد شد.
این شركت هلندی می‌گوید كه تاكنون بیش از هشتاد هزار نفر از ۱۲۰ كشور جهان رسما تقاضای خود برای شركت در این پروژه را ارسال كرده‌اند. متقاضیان برای شركت در این پروژه باید رقمی حدود ۷۵ دلار همراه با تقاضانامه خود پرداخت كنند. به این ترتیب این شركت در مراحل اولیه اعلام این پروژه مبلغی حدود ۳۷ میلیون دلار درآمد داشته است.