شادی حامدی آزاد

ننسی شرلوک کوری مهندس و افسر ارتش ایالات متحده و فضانورد غیرفعال ناساست که در ۲۹ دسامبر ۱۹۵۸ (۸ دی ۱۳۳۷) در شهر ویلمینگتون دِلْوِر متولد ولی در اوهایو بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹) از دانشگاه ایالتی اوهایو لیسانس علوم زیستی و پنج سال بعد فوق‌لیسانس مهندسی ایمنی صنعتی را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) و دو سال بعد از آن هم دکتری مهندسی صنایع را از دانشگاه هیوستون تگزاس دریافت کرد.

خانم کوری پس از پیوستن به ارتش ابتدا در زمینه‌ی خلبانی آموزش دید و سپس آموزگار خلبانی در مدرسه‌ی هوانوردی ارتش آمریکا شد. او ۲۲ سال در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و بیش از ۳۹۰۰ ساعت تجربه‌ی پرواز با انواع هواپیماهای بال‌گردان و بال‌ثابت دارد.

خانم کوری در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶) در مقام مهندس شبیه‌سازی پرواز به مرکز فضایی جانسون ناسا پیوست و در پروژه‌ی هواپیمای آموزشی شاتل مشغول به کار شد. این هواپیما نوعی شبیه‌ساز پیچیده بود که شرایط پرواز با شاتل‌های فضایی را برای آموزش فضانوردان شبیه‌سازی می‌کرد. دکتر کوری از سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹) رسماً فضانورد ناسا شد و تا پیش از پرواز در بخش‌های متعددی خدمت کرد؛ ازجمله برنامه‌ی توسعه‌ی روش‌ها و سخت‌افزارهای ربوتیک شاتل و ایستگاه فضایی، ریاست شاخه‌ی ربوتیک و محموله در اداره‌ی فضانوردان، ریاست اداره‌ی عوامل انسانی و مسکونی در مرکز فضایی جانسون، و ریاست اداره‌ی علوم حیاتی. خانم کوری در چهار مأموریت شاتل فضایی و درمجموع ۱۰۰۰ ساعت (بیش از ۴۱ روز) در فضا حضور داشته است.

نخستین پرواز فضایی او سوار بر شاتل اندیور از ۲۱ ژوئن تا اول ژوئیه‌ی ۱۹۹۳ (۳۱ خرداد تا ۱۰ تیر ۱۳۷۲) انجام شد. یکی از اهداف این مأموریت گرفتن ماهواره‌ی اویرکا از مدار و بازگرداندن آن به زمین بود. در این عملیات خانم کوری مسئولیت کار با بازوی ربوتیک شاتل را برعهده داشت. در دومین پرواز فضاییِ او از ۱۳ تا ۲۲ ژوئیه‌ی ۱۹۹۵ (۲۲ تا ۳۱ تیر ۱۳۷۴) با شاتل دیسکاوری، فضانوردانْ آخرین ماهواره‌ی ردیابی و رله‌ی داده‌ها (TDRS) را در مدار قرار دادند تا سامانه‌ی ارتباطات ماهواره‌ای ناسا تکمیل شود.

خانم کوری در چهار مأموریت شاتل فضایی و در مجموع ۱۰۰۰ ساعت (بیش از ۴۱ روز) در فضا حضور داشته است.

در سومین پرواز، او با شاتل اندیور به فضا رفت. این مأموریت، که از ۴ تا ۱۵ دسامبر ۱۹۹۸ (۱۳ تا ۲۴ آذر ۱۳۷۷) طول کشید، نخستین مأموریت برای آغاز ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی بود. هدف اصلی این مأموریت ۱۲روزه چفت‌کردن نخستین ماژول آمریکایی ایستگاه (یونیتی) با نخستین ماژول روسی (زاریا) بود. مسئولیت اصلی خانم کوری استفاده از بازوی ربوتیک ۱۵ متری شاتل برای متصل‌کردن نخستین بخش‌های این دو ماژول به یکدیگر بود. همچنین مسئولیت کار با این بازو طی راهپیمایی‌های فضایی را برعهده داشت. چهارمین و آخرین پرواز او به فضا سوار بر شاتل کلمبیا و از اول تا ۱۲ مارس ۲۰۰۲ (۱۰ تا ۲۱ اسفند ۱۳۸۰) انجام شد. این چهارمین مأموریت تعمیر تلسکوپ فضایی هابل بود و باز هم خانم کوری مسئولیت کار با بازوی ربوتیک شاتل را داشت. این آخرین پرواز موفق شاتل کلمبیا به فضا بود و یک سال بعد در سانحه‌ی انفجار حین برگشت به زمین این شاتل و هفت فضانوردش از میان رفتند.

دکتر ننسی کوری در سپتامبر ۲۰۰۳ (مهر ۱۳۸۲) برای ریاست اداره‌ی ایمنی مأموریت و ایمنی برنامه‌ی شاتل‌ها انتخاب شد. همچنین از سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) معاون بخش اتوماسیون، ربوتیک و شبیه‌سازی در مرکز فضایی جانسون، و مشاور فنی پروژه‌ی مهندسی عوامل انسانی ناسا بوده است. او اکنون استاد دانشکده‌ی مهندسی صنایع در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی است.

خانم کوری چندین مدال و جایزه و عنوان افتخاری نیز دریافت کرده است؛ ازجمله، فارغ‌التحصیل ممتاز دوره‌ی مقدماتی هوانوردی ارتش (۱۹۸۱/۱۳۶۰)؛ دوره‌ی هوانوردی با هواپیماهای بال‌گردان (۱۹۸۲/۱۳۶۱)؛ و دوره‌ی پیشرفته‌ی هوانوردی ارتش (۱۹۸۶/۱۳۶۵)؛ دو مدال خدمت ممتاز دفاعی؛ نشان لیاقت ارتش ایالات متحده؛ مدال خدمت افتخارآمیز دفاعی؛ مدال رهبری ممتاز ناسا؛ مدال خدمت فوق‌العاده‌ی ناسا (۲۰۰۳/۱۳۸۲)؛ جایزه‌ی مهندسی شبیه‌سازی پرواز ناسا (۱۹۸۸/۱۳۶۷)؛ چهار مدال پرواز فضایی از ناسا؛ جایزه‌ی اسنوپی نقره‌ای (جایزه‌ای ویژه برای کارمندان ناسا که به دستاوردی چشمگیر در زمینه‌ی افزایش ایمنی پروازهای فضایی رسیده باشند).

منبع:کانوت