وقتي ژول ورن در قرن نوزدهم در كتاب خود درباره اسلحه غول پيكري نوشت كه مي‌توان از آن براي پرتاب انسانها به فضا استفاده كرد، هيچ كس تصور نمي‌كرد اين ايده تحقق پيدا كند و اين كار امكان پذير باشد، اما اكنون جان هانتر دانشمند‌ آمريكايي سلاحي را طراحي كرده كه اين رويا را به واقعيت مبدل كند.

 جان هانتر، فيزيكدان آمريكايي به تازگي تفنگ غول پيكيري را طراحي كرده كه ادعا مي‌كند مي‌توان محموله‌هاي باري را به مدارهاي فضايي برساند.

اين اسلحه بر اساس فن‌آوري يك وسيله كوچكتر طراحي شده كه هانتر در سال 1990 در ساخت آن با آزمايشگاه ملي لارنس ليومور در كاليفرنيا همكاري داشته است.

اين اسلحه لوله‌اي به طول 47 متر دارد و از گاز هيدروژن فشرده براي شليك كردن اشيا با وزن چند كيلوگرم و با سرعت سه كيلومتر در ثانيه استفاده مي‌كند.

اكنون هانتر و دو دانشمند‌ ديگر، شركت كوئيك لانچ را بنا نهاده‌اند تا نسخه قوي‌تري از اين اسلحه را ابداع كنند.

آنها هفته گذشته طرحي جديد را ارائه كردند كه شامل ساخت تفنگ 1/1 كيلومتري با قدرت پرتاب 450 كيلوگرم بار با سرعت 6 كيلومتر در ثانيه بوده است.

به ادعاي آنها، با بهره‌گيري از اين روش انتقال بار به ايستگاه فضايي بهتر و با هزينه كمتر انجام خواهند شد.

منبع:ایسنا

برای پاسخگویی به مراجعات خانه نجوم 

در ساعت بعد از ظهر ( ۱۷تا ۱۹:۳۰ )

از افراد داوطلب دعوت به همکاری میشود .

افرادی که آمادگی دارند حداقل سه روز در هفته در ساعات فوق در خانه نجوم حضور داشته باشند

از طریق مراجعه حضوری و یا تلفن  ۰۹۱۹۲۵۳۱۳۴۹  با آقای اصفهانی تماس حاصل نمایند.

برای رصد این هلال از ساعت ۱۲ و ۵۰ دقیقه تا ۱۳ و ۱۵ دقیقه ، هنگام هم ارتفاعی سیاره زهره با ستاره خورشید ، وضوح تصویر دوربین (فوکوس) از طریق زهره تنظیم گردید.

سپس از ساعت ۱۵ همزمان با هم ارتفاعی ماه و خورشید برای رصد هلال اقدام شد .

تا حدود ساعت ۱۶:۳۰ در محوطه مرکز این رصد انجام شد و با توجه به عدم رویت هلال ، ادامه رصد در کنار رصد خانه آموزشی مرکز ادامه پیدا کرد .

در طول رصد دو مرتبه با هواپیماهای عبوری در ارتفاع بالا فوکوس دوربین بررسی شد و مجددا رصد تا ساعت ۱۷:۳۰ دقیقه ادامه پیدا کرد .

با توجه به ارتفاع پایین  هلال در ساعت ۱۷و ۳۵ دقیقه رصد بدون رویت هلال متوقف گردید.

لازم به توضیح است هیچ کدام از گروه های رصدی استان  قم موفق به رویت این هلال نشده اند .

برخی گزارش های از ادعای رویت هلال در رصدخانه دانشگاه کاشان واقع در آبشار نیاسر و نیز تهران توسط آقای قاضی میرسعید حکایت دارد .

دانشمندان اخترشناسي در مطالعات جديد خود دريافته اند كه سيارات از ستاره هاي كثيف و غبارآلود شكل مي‌گيرند.

در پژوهش جديدي كه در مجله «آسترونومي لترز» منتشر شده است محققان تشريح كرده اند كه چرا ستاره هاي كثيف با درصد بيشتري توسط منظومه‌اي از سیارات يا سیارک‌ها احاطه مي‌شوند.

به گفته محققان به ستاره هايي كه غني از عناصر سنگينتر از هلیم هستند اصطلاحا «ستاره كثيف» گفته مي‌شود.

اين يافته هاي جديد نشان مي دهد تشكيل ابر ملکولي ابتدايي كه از آن يك ستاره شكل مي گيرد نشان خواهد داد كه آيا اين ستاره مي تواند ميزبان يك منظومه خورشیدی باشد يا نه؟

بر اساس اين گزارش وقتي ستاره‌ها از فروپاشي يك ابر مولكولي شكل مي گيرند توسط جرمي کیهاني احاطه مي‌شوند كه با عنوان صفحه پروتوسياره‌اي ناميده مي شود.

اين صفحه يك ابر غباري گازي است كه به دور ستاره مركزي مي چرخد.

دكتر اندرز جوهانسن از رصدخانه ليدن در هلند در بررسي هاي اخير خود نشان داده است كه اگر اين صفحه گازي غني از عناصر سنگين باشد احتمال اين كه سیاره های فرا خورشیدی شكل بگيرند خيلي بيشتر است.

سياره‌هاي فراخورشيدي سياراتي هستند كه به دور ستاره‌هايي به جز خورشید مي چرخند.

همچنين مطالعات دكتر سارا ماديسون از دانشگاه سوئينبرن در ملبورن در اين زمينه مي گويد: مشاهدات روي 350 سياره فراخورشيدي شناخته شده نشان مي دهد كه اكثريت اين سيارات در اطراف ستاره هايي شكل گرفته‌اند كه مملو از عناصر سنگين بوده اند.

منبع:ایسنا

سومين دوره المپياد جهاني نجوم و اخترفيزيك با شركت تيم‌هاي دانش‌آموزي از حدود بيست كشور جهان از فردا 25 مهرماه تا چهارم آبان ماه در محل مجتمع شهيد باهنر تهران برگزار مي‌شود.

 پس از تجربه موفق و خاطره‌انگيز برگزاري المپياد جهاني فيزيك سال 2007 در اصفهان، اين دومين بار است كه كشورمان ميزباني المپيادهاي علمي دانش‌آموزي بين‌المللي را عهده‌دار شده است.

اگرچه با توجه به قدمت كمتر اين رقابت‌ها در مقايسه با المپياد دانش‌آموزي فيزيك، تعداد كشورهاي شركت‌كننده در اين مسابقات به مراتب كمتر از المپياد فيزيك است اما مطمئنا اين مساله چيزي از شكوه و ارزش اين ميزباني علمي نمي‌كاهد خصوصا اين كه اين رقابت بين‌المللي همزمان با سال جهاني نجوم در كشورمان برگزار مي‌شود.

المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيک (IOAA) كه امسال «سومين دوره آن با ساختار جديد» در تهران برگزار مي‌شود مسابقه اي بين المللي در نجوم و اخترفيزيک است که در سطح دانش‌آموزان دبيرستاني برگزار مي‌شود.

اين مسابقه سال‌ها قبل بين دانش آموزان جمهوري‌هاي اتحاد جماهير شوروي برگزار مي شده و در سال 1996 اولين المپياد جهاني نجوم - با ساختار قديمي آن - به شکل يک مسابقه بين المللي بين دو کشور روسيه و سوئد برگزار شد و از آن تاريخ به بعد اين المپياد همه ساله در يکي از کشورهاي جهان برگزار شده است.

دومين المپياد سال بعد در روسيه و با حضور چهار کشور، المپياد سوم در روسيه همانند سال قبل و با حضور چهار کشور، المپياد چهارم به ميزباني اوکراين و با حضور هفت تيم از کشورهاي بلوک شرق، المپياد پنجم به ميزباني روسيه و با حضور هشت تيم، المپياد ششم به ميزباني اوکراين و با حضور 9 تيم از کشورهاي جهان، المپياد هفتم به ميزباني روسيه و با حضور 12 تيم، المپياد هشتم به ميزباني سوئد و با حضور 14 تيم از کشورهاي جهان از جمله ايران برگزار شده است.

همچنين ازاين سال به بعد همه ساله تيم ملي المپياد نجوم ايران دراين مسابقات شرکت كرده است.

المپياد نهم به ميزباني روسيه و با حضور 18 کشور از کشورهاي جهان، المپياد دهم به ميزباني کشور چين و با حضور 15کشور، المپياد يازدهم به ميزباني کشور هند و با حضور 16 کشور،المپياد دوازدهم به ميزباني کشور اوکراين و با حضور 22کشور برگزار شده است.

در اين دوره از مسابقات تيم ملي جمهوري اسلامي ايران با کسب سه مدال طلا و پنج مدال نقره مقام اول جهان را در رده سني 17 سال کسب کرد.

همچنين در اين دوره از مسابقات اساسنامه المپياد جهاني دستخوش تغييراتي گسترده اعم از ويژگي‌هاي سني دانش‌آموزان، نوع آزمون‌ها و همچنين زبان رسمي المپياد شد و همزمان با دوره دوازدهم، اولين دوره جديد با عنوان المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيک با قوانين جديد و به طور آزمايشي در کشور تايلند برگزار شد كه كشورمان درسال 2007 دو تيم به اين مسابقات اعزام كرد که دردوره جديد اين المپياد موفق به کسب يک مدال طلا و چهار مدال برنز شد.

دومين المپياد نجوم اختر فيزيک در سال 2008 در کشور اندونزي و با حضور 24 کشور و با حضور پنج نفر از دانش آموزان کشورمان در باندونگ اندونزي برگزار شد. سومين المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيک نيز در سال 2009 ( سال جاري ) از 17 تا 26 اکتبر در تهران برگزار خواهد شد.

 در اين رويداد علمي كه با سال جهاني نجوم نيز تقارن دارد، بيش از20 كشور جهان حضور دارند.

ساختاربرگزاري المپياد جهاني نجوم و اخترفيزيك

مسابقه المپياد نجوم و اختر فيزيك شامل سه امتحان است. امتحان اول كه امتحاني است تئوري به شكل كتبي برگزار مي‌شود. دانش آموزان بايد 15 سوال كوتاه و سه مساله تشريحي را كه در قالب موضوعاتي چون مكانيك سماوي، نجوم كروي و اختر فيزيك طراحي شده، پاسخ دهند. اين امتحان معمولا 60 درصد نمره كل را شامل مي‌شود.

امتحان دوم نيز به صورت كتبي است و موضوع آن تحليل داده‌هاي نجومي است. در اين آزمون داده‌هاي نجومي كه از رصدهاي واقعي به دست آمده در اختيار دانش آموزان شركت كننده هر تيم قرار مي‌گيرد تا آنها را تحليل و در مورد نتيجه آن بحث كنند. امتحان تحليل داده‌ها 30 درصد نمره را دارد.

امتحان سوم، امتحان رصد است. در اين بخش همه دانش آموزان با استفاده از تلسكوپ آسمان را رصد مي‌كنند و به سوالاتي كه در اين زمينه پرسيده مي‌شود، پاسخ مي‌دهند. امتحان رصد معمولا 10 درصد نمره نهايي را به خود اختصاص مي‌دهد.

دانش آموزان در طول 10 روز برگزاري المپياد علاوه بر شركت در آزمون‌ها در مجموعه برنامه‌هاي جانبي و فوق برنامه نيز حضور دارند.

هزينه‌هاي برگزاري المپياد جهاني نجوم واخترفيزيك

از نظر هزينه‌ها، قاعده كلي اين است كه هزينه سفر تمامي شركت كنندگان يك كشور اعم از دانش آموزان، مربي، ناظر و ... تا لحظه ورود به كشور به عهده خود آن كشور است. هزينه‌هاي اقامتگاه، غذا، رفت و آمد، گردش‌ها و غيره (دانش آموزان و سرپرستان تيم‌) توسط كشور ميزبان پرداخت مي‌شود.

در مورد ساير همراهان تيم اعم از ناظران و ميهمانان به ازاي هر ناظر 1000 دلار و به ازاي هر ميهمان 1000 دلار دريافت مي‌شود. تغييرات در اساس نامه فعلي، اضافه شدن بندهاي جديد و يا مستثني كردن بندهاي قبلي، فقط توسط هيات بين المللي اعمال مي شود و نيازمند اكثريت آرا است.

هيچ تغييري در اين اساسنامه و يا برنامه درسي نبايد اتفاق بيفتد مگر آنكه همه نمايندگان كشورها از متن آن پيشنهاد، حداقل سه ماه قبل مطلع شده باشند. شركت در المپياد جهاني ستاره شناسي و اختر فيزيك حاكي از پذيرش اساسنامه فعلي توسط وزارت آموزش هر يك از كشورهاي شركت كننده است.

ايران در المپياد بين المللي نجوم و اختر فيزيك و افتخارات بيشمار دانش آموزان ايراني

جمهوري اسلامي ايران براي نخستين بار در سال 2003 ميلادي (1382) به طور غير رسمي با حمايت سازمان ملي پرورش استعدادهاي درخشان (سمپاد)، تيمي متشكل از يك دانش آموز دختر و دو دانش آموز پسر را براي شركت در هشتمين المپياد جهاني نجوم به كشور سوئد اعزام كرد. رهآورد اين تيم كه صرفا از دانش آموزان مدارس استعدادهاي درخشان تهران انتخاب شده بود، سه مدال برنز بود.

با كسب عنوان سومي دانش‌آموزان ايراني به مدال برنز المپياد جهاني نجوم دست يافتند سرپرست تيم المپياد نجوم: حضور در المپيادهاي بين‌المللي نجوم نقش مهمي در گرايش دانش‌آموزان به مباحث نجومي دارد

سال بعد (2004) با حمايت سازمان ملي پرورشي استعدادهاي درخشان، امتحانات المپياد نجوم در تمامي مدارس تحت پوشش اين سازمان در سراسر كشور برگزار شد و تيمي متشكل از پنج دانش آموز انتخاب شد.

هر پنج عضو اين تيم دختر بودند. اين تيم براي شركت در نهمين المپياد جهاني نجوم به كشور اكراين سفر كرد. در آن سال تيم ايران موفق به كسب يك مدال طلا، دو مدال نقره و دو مدال برنز شد.

حضور برتر دختران در عرصه نجوم آماتوري ايران
پنج دانش‌آموز دختر مراكز «سمپاد» به نمايندگي ايران به المپياد جهاني نجوم اعزام مي‌شوند

نكته قابل توجه اين است كه سارا فيض بخش، برنده مدال طلا، تنها دختري بود كه در ميان دانش آموزان دختر شركت كننده از سراسر جهان در اين دوره از المپياد جهاني موفق به كسب مدال طلا شد.

موفقيت دانش‌آموزان ايراني در نهمين دوره المپياد جهاني نجوم
تمامي اعضاي تيم المپياد نجوم «سمپاد» موفق به كسب مدال شدند

بنابراين گزارش، در سال 1384 باشگاه دانش پژوهان جوان با اخذ مجوزهاي لازم از سوي شوراي‌عالي انقلاب فرهنگي كميته علمي نجوم را تشكيل و آزمون المپياد نجوم را در بين دانش آموزان سراسر كشور برگزار شد.

در اين دوره، تيم ملي ايران از چهار دانش آموز دختر و سه دانش آموزش پسر تشكيل شده بود كه در مسابقات جهاني المپياد نجوم در چين شركت و با كسب يك مدال طلا، دو مدال نقره و سه مدال برنز و يك ديپلم افتخار، مقام چهارم جهان را كسب كرد.

درخشش نمايندگان ايران در بزرگترين رقابت دانش‌آموزي نجوم جهان يك دختر دانش پژوه ايراني رتبه نخست دهمين المپياد جهاني نجوم را كسب كرد

آزاده فتاحي علاوه بر كسب مدال طلا در اين دوره موفق به كسب مدال ويژه بالاترين نمره در امتحان تئوري نيز شد. اين بار نيز دانش آموز دختر ايران، تنها دختر دارنده مدال طلاي جهان بود.

يازدهمين المپياد جهاني نجوم در سال 2006 در كشور هندوستان برگزار شد. تيم ملي ايران با يك دانش آموزش دختر و چهار دانش آموز پسر در اين المپياد شركت كرد. در اين دوره،‌تيم ملي در ايران با يك مدال طلا، دو مدال نقره و دو مدال برنز موفق به كسب مقام سوم در جهان شد.

تيم جمهوري اسلامي ايران، مقام سوم يازدهمين المپياد جهاني نجوم را كسب كرد

در سال 2007 جمهوري اسلامي ايران با تيم ملي المپياد نجوم خود (شامل دو دانش آموز دختر و شش دانش آموز پسر) در دوازدهمين المپياد جهاني نجوم اوكراين موفق به كسب مقام اول جهان در رده سني زير 17 سال شد.

 افتخارآفرينان تيم المپياد نجوم ايران به هشت مدال طلا و نقره دست يافتند

دانش آموزان ايراني با كسب سه مدال طلا و پنج مدال نقره براي كشور افتخار آفريني كردند. در اين دوره سيد امير سادات موسوي دانش آموز ملايري، برنده مدال طلا و موفق به كسب بالاترين نمره در بين دانش آموزان شركت كننده شد. همچنين الهه سادات نقيب كه در دوره يازدهم المپياد جهاني در كشور هندوستان موفق به كسب مدال طلا شده بود در اين دوره نيز برنده مدال طلا شد.

همزمان با برگزاري المپياد دوازدهم، با توجه به تغييرات عمده‌اي كه در اساسنامه المپياد جهاني نجوم ايجاد شده بود تيم پنج نفره كشورمان در اولين المپياد آزمايشي نجوم اختر فيزيك كه در تايلند برگزار شد، شركت و با كسب يك مدال طلا و چهار مدال برنز به كشور بازگشت.

در سال 2008 تيم پنج نفره كشورمان مركب از دارندگان مدالهاي سال‌هاي قبل در دومين المپياد نجوم و اخترفيزيك (دور جديد) اندونزي شركت و با كسب يك مدال طلا، يك نقره و دو برنز و يك ديپلم افتخار با كسب رتبه سوم جهان به كشور بازگشت.

افتخارآفرينان تيم المپياد نجوم ايران به مقام سوم جهان دست يافتند

حضور موفق دانش آموزان ايراني در عرصه رقابت‌هاي جهاني و همچنين تجربه خوشايند ميزباني المپياد جهاني فيزيك 2007 در اصفهان،‌ موجب شد تا در راي گيري هيات ژوري در تايلند، ميزباني المپياد جهاني و اختر فيزيك 2009 به ايران واگذار شود.

ادامه پست های شاتل ها و ماهواره های فضایی و سفرهای فضایی.....

والنتیا تروشکوا , اولین زن فضانورد

والنتیناولادیمیرونا تروشکوا اولین زنی است که به فضا رفت این پرواز در 16 ژوئن 1963 یعنی دو سال پس از پرواز گاگارین انجام گرفت .طی این پرواز تروشکوا در کپسول وستوک 48 بار گرد زمین چرخید و 3 روز را در فضا سپری کرد .این مدت زمان , از کل زمان پروازهای فضایی ایالات متحده تا آن هنگام بیشتر بود .

"یوری گاگارین" و "والنتینا ترشکووا" خلبانان و فضانوردان و قهرمان اتحاد شوروی

والنتینا ششم مارس 1937 در خانواده پر جمعیت و کشاورز در روستای کوچکی متولد شد .پس از کشته شدن پدرش در جنگ وی به همراه مادر و سایر اعضای خانواده اش به شهر مهاجرت کرد .پس از اتمام مدرسه در کارخانه نساجی مشغول به کار شد و در همین دوران به عضویت باشگاه چتربازان جوان درآمد و دوره ای را در مدرسه فنی گذراند .در سال 1961 نامه ای به مرکز فضایی روسیه نوشت و درخواست آموزش دوره فضانوردی کرد .به دلایل تجارب مثبت والنتینا در چتربازی و سایر اولویت های وی نسبت به سایر زنان هم ردیف خود از طرف سازمان فضانوردی شوروی به عنوان اولین زن فضانورد انتخاب شد .

مراسم عقد "والنتینا ترشکووا" خلبان و فضانورد با "آندریان نیکلایف"

پرواز 16 ژوئن 1963 اولین و آخرین پرواز والنتینا به فضا بود.وی در طول پرواز فضایی اش عکس هایی از افق زمین تهیه کرد که بعدها در شناسایی لایه های ایروسول (ذرات معلق) داخل اتمسفر مورد استفاده قرار گرفتند والنتینا با یک فضانورد ازدواج کرد و فعالیت های خود را با سفر به سراسر دنیا و ارائه تجارب خود به مردم ادامه داد .اولین زن آمریکایی که به فضا رفت سالی راید است که بیست سال پس از والنتینا در 18 ژوئن 1983 به فضا رفت پرواز راید در ماموریت اس تی اس -7 با شاتل چلنجر انجام شد.

"بوریس یلتسین" اولین رئیس جمهور روسیه و اولین فضانورد زن جهان تروشکوا در ۷۰ سالگی

برای دیدن عکس های بیشتر به ادامه مطلب بروید.....

سومين دوره المپياد جهاني نجوم و اخترفيزيك با شركت تيم‌هاي دانش‌آموزي از حدود بيست كشور جهان از 25 مهرماه تا چهارم آبان ماه در تهران برگزار مي‌شود.

محسن جمالي، رييس ستاد برگزاري المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيك 2009 ميلادي كه در نشست خبري برگزاري اين المپياد سخن مي‌گفت، اظهار كرد: المپياد بين المللي نجوم و اخترفيزيك (IOAA) مسابقه‌اي جهاني است كه به منظور ترويج علم نجوم و اخترفيزيك و شناسايي استعدادهاي درخشان در بين دانش آموزان جهان برگزار مي‌شود.

وي افزود: اين رويداد علمي، فرصتي را فراهم مي‌كند تا علاقمندان به دانش نجوم در فضايي دوستانه با توانمندي‌ها و استعدادهاي يكديگر آشنا شوند. همچنين فرصتي را براي كشور ما به عنوان ميزبان فراهم مي‌كند تا از حضور نمايندگان جوان كشورها در راستاي توسعه و ترويج توانمندي‌ها و نقش تاريخي خود در شكل گيري نجوم و همچنين معرفي فرهنگ اصيل ايراني خود به نحو مطلوبي بهره برداري كنيم.

واگذاري ميزباني المپياد جهاني فيزيك 2023 به ايران

سرپرست باشگاه دانش پژوهان جوان ادامه داد: خوشبختانه ميزباني مطلوب المپياد جهاني فيزيك در سال 2007 ميلادي گام موثري در ايجاد نگرش مثبت جهانيان به جامعه اسلامي ايران بوده و پذيرش ميزباني المپياد جهاني نجوم و اخترفيزيك از سوي دبيرخانه بين المللي المپياد نجوم و همچنين ارسال نامه تشكر آميز از سوي گردانندگان المپيادهاي جهاني براي ميزباني موفق سي و هشتمين المپياد جهاني فيزيك و پيشنهاد ميزباني مجدد اين المپياد در سال 2023 گوياي نگرش مثبت و درك توانمندي‌هاي فرهنگي و مديريتي كشور به ما محسوب مي‌شود.

جمالي تصريح كرد: از سوي ديگر، كسب رتبه اول تيم ملي نجوم كشورمان در مسابقات جهاني اوكراين در سال 2007 ميلادي و كسب رتبه‌هاي برتر در مسابقات تايلند و اندونزي بيانگر وجود استعدادهاي برتر دانش‌آموزانمان در اين حوزه علمي است كه با نگاهي به تاريخ و حضور منجمان ايراني و اسلامي مي‌توان به توانمندي‌ها و استعدادهاي دانشمندان كشورمان در توسعه و ترويج اين علم اميدوار بود.

به گفته رييس ستاد برگزاري سومين المپياد جهاني نجوم و اخترفيزيك، برگزاري اين المپياد جهاني در كشور فرصت مناسبي را در راستاي توسعه و معرفي دستاوردهاي آن فراروي مسئولان قرار خواهد داد كه اميدواريم به نحو مناسب از آن بهره برداري شود.

وي خاطر نشان كرد: المپياد جهاني نجوم در مقايسه با ساير المپيادها مثل المپياد رياضي كه تابستان امسال پنجاهمين دوره آن با حضور 105 كشور برگزار شد، المپياد نوپايي است و لذا در سومين المپياد دانش‌اموزي نجوم تنها 20 كشور شركت دارند.

جمالي با بيان اين كه از هر كشور حداكثر پنج دانش آموز عضو تيم ملي هستند، رنج سني دانش آموزان حاضر در المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيك را بين 16 تا 18 سال خواند و گفت: بلاروس، لهستان، برزيل، چين و كره جنوبي از جمله كشورهايي هستند كه حضور آنها در المپياد نجوم و اخترفيزيك 2009 قطعي شده است.

سرپرست باشگاه دانش پژوهان جوان درباره محل برگزاري اين المپياد گفت: با بررسي تجربيات موجود در المپياد فيزيك 2007 اصفهان و فضاهاي متعددي كه در اختيار وزارت آموزش و پرورش است، مناسبترين مكان براي برگزاري اين رويداد علمي مهم، مجتمع فرهنگي شهيد باهنر تشخيص داده شد كه امكانات خوابگاهي، سالن‌ها و همچنين فضاهاي ورزشي اين مجتمع در طول برگزاري در اختيار شركت كنندگان المپياد خواهد بود.

به گزارش ايسنا، وي با بيان اينكه المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيك از دو بخش اصلي تشكيل شده است، گفت: بخش اول مسابقه، نظري است كه دانش آموزان بايد به 18 سوال تئوري از قبل تعيين شده پاسخ بدهند. بخش دوم اين رقابت علمي به صورت عملي است كه دانش آموزان بايد با رصد نجومي و استفاده از تلسكوپ‌ به مسائل پاسخ دهند.

جمالي ادامه داد: با توجه به اينكه آزمون رصد نياز به آسمان صاف و بدون آلودگي نوري دارد استان سمنان انتخاب شد كه كاروانسراي عباسي ده نمك به لحاظ دارا بودن استانداردهاي آزمون رصد به عنوان محل برگزاري آزمون رصد انتخاب شده است.

رييس ستاد برگزاري المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيك خاطر نشان كرد: 100 عضو هيات علمي دانشگاه‌هاي كشور به همراه 40 عضو هيات علمي كه به همراه تيم‌ها به كشورمان سفر مي‌كنند، كميته علمي مسابقات را تشكيل مي‌دهند كه در نهايت با بررسي پاسخ‌هاي دانش آموزان به سوالات، نفرات برتر انتخاب خواهند شد.

وي ادامه داد: بودجه در نظر گرفته شده براي اين المپياد 600 ميليون تومان بود كه با توجه به برنامه ريزي‌هاي انجام شده،‌ اين امكان وجود دارد كه از ساير منابع نيز استفاده شود.

جمالي در خصوص اهداف برگزاري اين المپياد نيز توضيح داد: گسترش علوم پايه در بين دانش آموزان و ايجاد دوستي بين كشورهاي مختلف از مهمترين اهداف برگزاري اين المپياد به شمار مي‌رود. همچنين برگزاري المپياد‌ها به دنبال اين است تا مقوله نجوم مورد توجه مسئولان كشورها قرار بگيرد.

تدوين پيش‌نويس كتاب درسي نجوم

وي خاطرنشان كرد: اميدواريم برنامه نجوم در برنامه‌هاي وزارت آموزش و پرورش مورد توجه جدي قرار بگيرد كه از اين رو سازمان پژوهش و برنامه ريزي آموزشي طرحي را براي تاليف كتاب يا ورود اين علم در متون آموزشي ارائه داده است كه البته پيش نويس اين كتاب نيز آماده شده كه قطعا نياز به مكانيزم‌ها و امكانات ارائه اين درس در تمامي استان‌ها از جمله اقداماتي بوده كه باعث شده اين كتاب همچنان در كتب درسي تدريس نشود.

حسين زاده، دبير برگزاري ستاد المپياد جهاني نجوم و اختر فيزيك گفت: از برنامه‌هاي جانبي اين المپياد تور بازديد از موزه‌ها و اماكن عمومي كشور است. همچنين تيم‌هاي شركت كننده از بيت حضرت امام (ره) نيز بازديد خواهند كرد.

منبع:ایسنا

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

والنتینا ترشکوا، نخستین فضانورد زن تاریخ در مصاحبه‌ای با خبرگزاری RIA novosti روسیه گفت:«پاول شخص فوق‌العاده‌ای بود؛ یک فضانورد حرفه‌ای که خود را وقف کارش کرده بود و همچنین یک دوست خوب برای ما بود.»

پاپویچ در ابتدا قرار بود از بین ۲۰ نامزد نهایی سفر به فضا، نخستین فضانورد تاریخ باشد؛ اما در نهایت این یوری گاگارین بود که این پرواز را انجام داد و پاپویچ بعنوان رابط مابین اتاق کنترل و گاگارین در فضا انتخاب شد؛ بطوری‌که در جریان مأموریت، مستقیماً با گاگارین صحبت می‌کرد و فرمان‌ها را به او انتقال می‌داد.اما یک سال بعد و در آگوست ۱۹۶۲ بود که او نخستین پرواز فضایی‌اش را در جریان مأموریت «وستوک - 4» تجربه کرد. این پرواز قرار بود ۹ ماه زودتر انجام شود؛ اما به دلیل رقابت تنگاتنگ شوروی و آمریکا در برنامه‌های فضایی که ریشه در جنگ سرد مابین دو کشور داشت و نیز برنامه‌های ایالات متحده برای پرتاب نخستین فضانوردش «جان گلن» به فضا، مأموریت وستوک - 4 زودتر از موعد مقرر انجام پذیرفت.

پاپویچ، در جریان مأموریت وستوک -4، در محیط بی وزنی به مدادش می‌نگرد

هر چند در روز ۱۲ آگوست ۱۹۶۲، پاپویچ در فضاپیمای تک صندلی‌اش تنها به فضا سفر کرد؛ اما در فضا تنها نبود. در واقع «آندریان نیکولایف»، فضانورد مأموریت «وستوک ۳» که یک روز قبل از او به فضا پرتاب شده بود، در آن‌جا انتظارش را می‌کشید تا برای نخستین بار در تاریخ دو محموله سرنشین‌دار هم‌زمان در مدار زمین باشند.هر چند آن‌ها تا فاصله ۵ کیلومتری یک‌دیگر نزدیک شدند، بطوری‌که قادر به تشخیص فضاپیماهای هم‌دیگر بودند؛ اما بر خلاف گزارش رسانه‌ها اتصالی مابین آن‌ها صورت نگرفت.در واقع فضاپیمای وستوک برای چنین مانوری به اندازه کافی مجهز نبود و این پرواز دوگانه تنها با هدف تجربه هدایت مأموریت های همزمان برنامه ریزی شده بود.نیکولایف، چهار روز در فضا بود و رکورد اقامت در فضا را نیز بهبود بخشید. پرواز پاپویچ نیز قرار بود به همین میزان به طول انجامد؛ اما بروز مشکلی در سیستم داخلی فضاپیمای وستوک که به افت دمای اتاقک سرنشین انجامید، مهندسان زمینی را مجبور ساخت تا پرواز پاپویچ را سه روزه به اتمام برسانند.البته خود او نیز در این قضیه تا حدی مقصر یود؛ چراکه در یکی از مکالماتش با اتاق کنترل گفته بود:

«طوفان‌هایی را می‌بینم.»

این عبارت در زبان رمز فضانوردان شوروی زمانی به کار برده می‌شد که فضانوردان در حین مأموریت دچار مشکلات جسمی می‌شدند. اما در حالی‌که در زمین همه نگران وضعیت جسمانی پاپویچ بودند، او به اشتباه خود پی برد و در ازتباطی رادیویی با زمین گفت که واقعاً آذرخش‌هایی را بر فراز خلیج مکزیک مشاهده کرده است!

پاپویچ سرانجام در پانزدهم آگوست ۱۹۶۲، با چتر نجات فرود آمد و به مأموریت فضایی ۴۸ ساعته‌اش پایان داد. اما بیش از ۱۰ سال تا پرواز فضایی بعدی‌اش وقفه ایجاد شد؛ چراکه تلاش شوروی برای فرود آوردن انسان بر روی ماه ناکام ماند و این در حالی بود که او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸، برای فرماندهی یکی از مأموریت‌های سرنشین‌دار سفر به ماه آموزش دیده بود.از آن پس، او به عنوان یکی از فضانوردان نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی انتخاب شد. اما بار دیگر دومین پروازش با شکست پروژه سالیوت -۲ در سال ۱۹۷۳، به تعویق افتاد؛ پروژه‌ای که قرار بود در جریان آن، نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی در مدار قرار گیرد.بالاخره در سوم جولای ۱۹۷۴ بود که پاپویچ به همراه «یوری آرتیوخین»، در مأموریتی ۱۶ روزه تحت عنوان سایوز - ۱۴، ساکن نخستین ایستگاه فضایی نظامی شوروی، یعنی سالیوت -۳ شد.

جلد هفته نامه پرفروش تایم، پس از موفقیت مأموریت های وستوک ۳ و ۴ در فضا، نفر سمت راست، پاپویچ است

او برای دومین و آخرین بار در نوزدهم جولای ۱۹۷۴ به زمین بازگشت و به عنوان نخستین اوکراینی در فضا، مجموعاً ۱۹ روز اقامت در فضا را به نام خود ثبت کرد.او فعالیت‌های خود را در این حوزه پس از شش سال از سر گرفت و در سال ۱۹۸۰، بعنوان معاون مرکز آموزش فضانوردان در شهر ستارگان روسیه انتخاب شد؛ جایی که او ۲۰ سال پیشتر آموزش‌های فضایی خود را در آن‌جا دیده بود.در اواخر دهه ۸۰ میلادی نیز به سمت مدیر مؤسسه نظارت بر اکوسیستم‌های زمینی منصوب شد؛ مؤسسه‌ای که در آن، از ماهواره‌ها برای مدیریت منابع زمینی و امور کشاورزی استفاده می‌شد.پاپویچ، در کتابی با عنوان «در آن دریای خاموش» که در سال ۲۰۰۷ توسط «کالین بورجس» و «فرانسیس فرنچ» تألیف شد گفته است: «می‌توانستم بارها از پنجره بیرون را نگاه کنم و مثل هر کسی که از فضا سیاره ما را دیده است؛ فهمیدم – در واقع مطمئن شدم – که زمین، دارایی یک شخص و یا یک کشور نیست؛ زمین متعلق به همه ماست.»از او دو بار با عنوان قهرمان ملی روسیه یاد شد و نام پاپویچ را امروز همچنان بر رشته کوهی در جنوبگان و نیز سیارکی در فضا می‌توان دید.

يك كاشف در عرصه فيبر نوري و دو دانشمند‌ كه در زمينه‌ نحوه تبديل نور به سيگنال‌هاي الكترونيكي تحقيقات و دستاوردهاي چشمگيري داشته‌اند، جوايز نوبل فيزيك امسال را به خود اختصاص دادند.

اين دستاوردها راه را به سوي يك عصر اينترنت نوين و متحول هموار مي‌كند.

چارلز كائو (Charles K. Kao) فيزيكدان چيني مقيم انگلستان كه متولد 1933 شانگهاي چين است نيمي از جايزه را به دليل دستاوردهاي منحصر به فرد در زمينه انتقال نور در رشته ها براي ارتباطات نوري كسب كرد.

وي نشان داد كه چطور نور طي مسافت‌هاي طولاني از طريق رشته‌هاي شيشه‌يي نوري تغيير مي‌كند.

ويليارد بويل، دانشمند‌ آمريكايي ــ كانادايي تبار متولد 1942و جورج اسميت فيزيكدان متولد 1930 آمريكا نيز نيم ديگري از اين جايزه را براي اختراع يك مدار نيمه رساناي تصويربرداري موسوم به حسگر CCD بين خود قسمت مي‌كنند.

هيات برندگان نوبل در بيانه اي اعلام كرد: جايزه امسال يك دو به دستاورد علمي اختصاص يافت كه به شكل گيري تجهيزاتي براي جوامع شبكه‌اي امروزي كمك خواهند كرد.

اين دانشمند‌ان اختراعات كاربردي زيادي براي زندگي امروزي ابداع كرده‌ و ابزار جديدي براي اكتشافات علمي ارائه كرده‌اند.

دستاورد كائو، اساسي را براي توليد اولين رشته «فراخالص» شكل داد كه طي چهار سال آينده توليد خواهد شد و مرحله‌اي مهم در عرصه جامعه ارتباطاتي امروزي به شمار مي‌آيد.

اين رشته‌هاي شيشه اي ارتباطات گسترده جهاني مانند اينترنت را تسهيل مي‌كند،‌ به طوري ظرف كمتر از يك ثانيه امكان انتقال متن،‌ آهنگ، عكس و فايل‌هاي ويديويي در سراسر جهان فراهم مي‌شود.

به علاوه با دستاورد شگفت انگيز بويلي و اسميت در سال 1969 بخش عمده‌اي از ترافيك حاصل از تصاوير ديجيتالي تسهيل شد. به گزارش ايسنا، آنها براي اولين بار توانستند فن‌آوري تصويربرداري موفق را با استفاده از يك حسگر ديجيتال اختراع كنند.

جايزه نوبل فيزيك امسال 4/1 ميليون دلار است كه دهم دسامبر طي مراسمي ويژه از سوي آكادمي علوم سلطنتي سوئد به برندگان اعطا مي‌شود.

جايزه نوبل فيزيك 2008 به دو فيزيكدان ژاپني و يك فيزيكدان ژاپني تبار شاغل در دانشگاه شيكاگوي آمريكا به پاس تحقيقاتشان در زمينه كشف منشاء و مكانيزم تقارن شكسته در فيزيك زيراتمي اعطا شده بود.

جايزه نوبل پزشكي امسال را هم سه دانشمند مقيم آمريكا دريافت كردند.

برندگان جايزه نوبل شيمي، ادبيات و صلح 2009 هم به ترتيب در روزهاي چهارشنبه، پنج‌شنبه و جمعه اين هفته و برنده نوبل اقتصاد دوشنبه هفته آينده معرفي مي‌شوند.

يك كاشف در عرصه فيبر نوري و دو دانشمند‌ كه در زمينه‌ نحوه تبديل نور به سيگنال‌هاي الكترونيكي تحقيقات و دستاوردهاي چشمگيري داشته‌اند، جوايز نوبل فيزيك امسال را به خود اختصاص دادند.

اين دستاوردها راه را به سوي يك عصر اينترنت نوين و متحول هموار مي‌كند.

چارلز كائو (Charles K. Kao) فيزيكدان چيني مقيم انگلستان كه متولد 1933 شانگهاي چين است نيمي از جايزه را به دليل دستاوردهاي منحصر به فرد در زمينه انتقال نور در رشته ها براي ارتباطات نوري كسب كرد.

وي نشان داد كه چطور نور طي مسافت‌هاي طولاني از طريق رشته‌هاي شيشه‌يي نوري تغيير مي‌كند.

ويليارد بويل، دانشمند‌ آمريكايي ــ كانادايي تبار متولد 1942و جورج اسميت فيزيكدان متولد 1930 آمريكا نيز نيم ديگري از اين جايزه را براي اختراع يك مدار نيمه رساناي تصويربرداري موسوم به حسگر CCD بين خود قسمت مي‌كنند.

هيات برندگان نوبل در بيانه اي اعلام كرد: جايزه امسال يك دو به دستاورد علمي اختصاص يافت كه به شكل گيري تجهيزاتي براي جوامع شبكه‌اي امروزي كمك خواهند كرد.

اين دانشمند‌ان اختراعات كاربردي زيادي براي زندگي امروزي ابداع كرده‌ و ابزار جديدي براي اكتشافات علمي ارائه كرده‌اند.

دستاورد كائو، اساسي را براي توليد اولين رشته «فراخالص» شكل داد كه طي چهار سال آينده توليد خواهد شد و مرحله‌اي مهم در عرصه جامعه ارتباطاتي امروزي به شمار مي‌آيد.

اين رشته‌هاي شيشه اي ارتباطات گسترده جهاني مانند اينترنت را تسهيل مي‌كند،‌ به طوري ظرف كمتر از يك ثانيه امكان انتقال متن،‌ آهنگ، عكس و فايل‌هاي ويديويي در سراسر جهان فراهم مي‌شود.

به علاوه با دستاورد شگفت انگيز بويلي و اسميت در سال 1969 بخش عمده‌اي از ترافيك حاصل از تصاوير ديجيتالي تسهيل شد. به گزارش ايسنا، آنها براي اولين بار توانستند فن‌آوري تصويربرداري موفق را با استفاده از يك حسگر ديجيتال اختراع كنند.

جايزه نوبل فيزيك امسال 4/1 ميليون دلار است كه دهم دسامبر طي مراسمي ويژه از سوي آكادمي علوم سلطنتي سوئد به برندگان اعطا مي‌شود.

جايزه نوبل فيزيك 2008 به دو فيزيكدان ژاپني و يك فيزيكدان ژاپني تبار شاغل در دانشگاه شيكاگوي آمريكا به پاس تحقيقاتشان در زمينه كشف منشاء و مكانيزم تقارن شكسته در فيزيك زيراتمي اعطا شده بود.

جايزه نوبل پزشكي امسال را هم سه دانشمند مقيم آمريكا دريافت كردند.

برندگان جايزه نوبل شيمي، ادبيات و صلح 2009 هم به ترتيب در روزهاي چهارشنبه، پنج‌شنبه و جمعه اين هفته و برنده نوبل اقتصاد دوشنبه هفته آينده معرفي مي‌شوند.

کلمات کلیدی:

ماه

مریخ

چاندرایان

طیف سنجی

وزير ارتباطات و فن‌آوري اطلاعات، پرداختن به فن‌آوري فضا را از بهترين راه‌هاي ميانبر براي توسعه فن‌اوري و رفع مشكلات اقتصادي كشور خواند و گفت: قطعا اين حوزه مي‌تواند علاوه بر حل مشكلات اساسي كشور در حوزه صادرات، حل مسايل اجتماعي و رساندن پيام ايران به دنيا فرصت آفرين باشد.

معاون وزير ارتباطات و فن‌آوري اطلاعات و رييس سازمان فضايي ايران(ايسا) با بيان اينكه فن‌آوري فضايي جزو شاخص‌هاي اقتدار و توسعه يافتگي كشورها محسوب مي‌شود، افزود: اين فن‌آوري نقش مهمي در امنيت پايدار جامعه دارد و موتور محرك ساير حوزه‌هاي علوم نيز محسوب مي‌شود.

تلسكوپ فضايي اروپايي «هرشل» تصاويري بسيار تماشايي و شگفت انگيز از دورنماي ابرهاي گازي سرد كه در نزديكي كهكشان راه شيري لميده‌اند ثبت كرد.

اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپتزر شواهدی را یافتند که در آن همدم یک ستاره (یک ستاره دیگر و یا یک سیاره) مواد سیاره ی را  به سوی هم فشار میدهد.

بیانیه شاخه آماتوری انجمن نوم ایران به مناسبت چهلمین روز درگذشت رصدگران هلال ماه رمضان .

رصدخانه کوثر اولین همکار رسمی شبهای گالیله ای از ایران شد.  

به نقل از پارس اسکای

دانشمندان اعلام كردند كه در سه ماموريت جداگانه با هدف بررسي كره ماه به شواهد آشكاري از وجود آب بر روي اين قمر دست يافته اند.

 مجله «ساينس» در گزارش جديدي به نقل از دانشمندان آورده است كه ظاهرا اين آب در قطب هاي كره ماه متمركز است و احتمالا توسط بادهای خورشیدی شكل گرفته است.

اين گزارش مي افزايد: به نظر مي رسد آب به طور فعال بر سطح ماه در جريان است و ذرات تركيبي در غبار سطح ماه را تشكيل داده يا تغيير مي دهد.

كارل پيترز، پژوهشگر دانشگاه براون در رود ايسلند و دستياران وي روي اطلاعات به دست آمده از ماموريت فضايي هندي چاندرایان - 1 كه نخستين ماموريت كشور هند به كره ماه است، بازبيني هايي انجام داده و به شواهدي طيف سنجي از وجود آب در ماه پي برده اند.

آنها گزارش كردند كه به نظر مي رسد مقدار تجمع آب در مناطق نزديك به دو قطب ماه بيشتر است.

پيترز در تشريح اين يافته تاكيد كرد: وقتي ما مي گوييم آب در ماه كشف شده درباره درياچه ها، اقيانوس ها يا حتي آبگيرها حرف نمي زنيم بلكه مقصودمان از آب بر سطح ماه مولكولهاي آب و هيدروكسيل يعني هيدروژن و اكسيژن است كه با مولكول‌هاي سنگ ها و غبار بر سطح ماه در تعامل هستند.

اين دانشمندان معقتدند كه ممكن است مناطق مرطوبتري را در نقاط دوردست اين قمر پيدا كنند كه هنوز از آنها نمونه برداري نشده است.

اين يافته حاصل سه ماموريت فضايي چاندرايان - 1 هند، ماموريت فضاپيماي Deep Impact و رصدخانه كراتر قمري يا ماموريت LCROSS ناسا است.

منبع:ایسنا

ادامه پست های ماهواره ها شاتل ها و سفرهای فضایی.......

مارینر اولین کاوشگر بین سیاره ای

مارینر نام اولین مجموعه کاوشگرهای بین سیاره ای است که به منظور تحقیق در موردسیاره های نزدیک زمین ,مریخ,تیر و زهره طراحی و ساخته شدند .این برنامه چند تجربه جدید را برای اولین بار در تاریخ فضا به نام خود ثبت کرده است .انجام اولین گذر سیاره ای(یا گذر پروازی که طی آن فضاپیما از نزدیکی یک جسم آسمانی مانند سیاره پرواز میکند) , به نمایش در آوردن اولین مدارگرد سیاره ای و نمایش اولین مانور قلاب سنگ جاذبه ای (مانوری است که طی آن فضاپیما با کمک گرفتن از گرانش یک جسم آسمانی مانند سیاره انرژی مداری خود را افزایش میدهد.).ماموریت 7 فضاپیما از 10 فضاپیمای این برنامه موفقیت آمیز بود .

برنامه مارینر و فضاپیماهای آن را میتوان از مهم ترین برنامه های فضایی ایالات متحده به شمار آورد ؛دو فضاپیمای وایکینگ نسخه توسعه یافته مارینر-9 بودند ؛ فضاپیمای ماژلان که برای کاوش زهره فرستاده شد و کاوشگر گالیله که به سمت مشتری رفت , براساس طرح مارینر و از تجارب به دست آمده در این برنامه طراحی و ساخته شدند ؛ مارینر های -11 و -12 نیز تبدیل به ویجرهای-1 و -2 شدند .از فضاپیماهای نسل دوم مارینر , کاوشگر کاسینی –هایگنز برای کاوش زحل است .در حقیقت تمام این فضاپیماها ,بسیاری از ویژگی های خود را از مجموعه فضاپیمای مارینر گرفته اند .

همه مارینرها با انواعی از راکت های اطلس پرتاب شدند .مارینرهای 1 تا 5 بین 200 تا 250 کیلوگرم وزن داشتند .ماموریت اولین مارینر که 22 ژوئیه 1962 به سمت زهره پرتاب شد 5 دقیقه پس از برخاستن منفجر شد .مارینر-2 نیز در 27 اوت 1962 به سمت زهره پرتاب شد و سه ماه و نیم بعد به آن رسید .این فضاپیما 14 دسامبر 1962 از 34750 کیلومتری زهره عبور کرد و برای اولین بار گذر سیاره ای را به نمایش گذاشت .این ماموریت اولین واموریت فضایی بین سیاره ای در منظومه شمسی بود که طی آن گذر از کنار سیاره ای دیگر با موفقیت انجام میگرفت .آخرین پیام ها از این کاوشگر 203 کیلوگرمی 3 ژانویه 1963 دریافت شد.

ماموریت مارینر های 3 و 4  گذر از کنار مریخ بود که پرتاب مارینر -3 به شکست انجامید و مارینر-4 در 28 نوامبر 1964 با موفقیت به سمت مریخ پرتاب شد و 14 ژوئیه سال بعد از فاصله 984 کیلومتری از سطح این سیاره عکس گرفت .این عکس ها اولین عکس های گرفته شده از نزدیک این سیاره به حساب می آیند .مارینر-4 21 عکس از مریخ مخابره کرد که شرایط جوی آن را نشان میدادند و با ارسال آنها در واقع اولین کاوش موفق درخصوص سیاره سرخ انجام گرفت .این کاوشگر در سال 1967 به زمین بازگشت .

تصویری از مریخ توسط مارینر-۴

در 4 ژوئن 1967 مارینر-5  به سمت زهره پرتاب شد و در اکتبر همان سال به حوالی زهره رسید و از فاصله 3990 کیلومتری آن عبور کرد .این فضاپیما آزمایش هایی در خصوص اتمسفر زهره به انجام رسانید .

مارینرهای-6 و -7 با وزنی بیش از 400 کیلوگرم در 24 فوریه و 27 مارس 1969 به سمت مریخ پرتاب شدند و بر فراز استوای مریخ و نیم کره جنوبی آن پرواز کزدند .پرتاب مارینر -8 با شکست روبه رو شد و مارینر-9 به وزن نزدیک به یک تن , در مه 1971 به سمت مریخ پرتاب شد ,پس از رسیدن به آن در نوامبر آن سال شروع به چرخیدن به دور این سیاره کرد و اولین ماهواره آن شد .این فضاپیما همچنین اولین فضاپیمایی شد که در مدار مریخ از سطح آن نقشه برداری کرد .

مارینر-۹

مارینر-10 دوسال بعد پرتاب شد و برای اولین بار در تاریخ صنعت فضا از مانور قلاب سنگ جاذبه ای بهره برد این مانور به فضاپیما کمک کرد تا هنگامیکه تحت تاثیر جاذبه زهره قرار میگیرد , شتاب گرفته , سپس خود را با استفاده از گرانش سیاره در خط سیر دیگری به سمت سیاره تیر پرتاب کند .فضاپیما پس از رسیدن به سیاره کوچک منظومه شمسی عکس های از اتمسفر و سطح این سیاره ارسال کرد این کاوشگر433 کیلوگرمی که 3 نوامبر 1973 پرتاب شده بود در 24 مارس 1975 به کار خود پایان داد .مارینر-10 اولین فضاپیمایی بود که از نزدیک دو سیاره منظومه شمسی گذر کرد و از سیاره تیر از نزدیک عکس گرفت .

تصویر فوتوموزائیک سیاره تیر که توسط مارینر ١٠ تهیه شده است.