اخترشناسان يك مجموعه سه تايي از سياره‌هاي سنگي موسوم به «ابرزمين‌ها» را شناسايي كرده‌اند كه دو تا 10 برابر بزرگتر از زمين هستند.

به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين سه سياره بزرگ با استفاده از ابزار هارپز در رصدخانه لاسيلا واقع در مركز شيلي شناسايي شدند.

ستاره‌اي كه اين مجموعه سياره‌اي به دور آن مي‌چرخند، كوچكتر از خورشيد ما است و در فاصله 42 سال نوري در نزديكي صورت‌هاي فلكي دورادوس جنوبي و پيكتور واقع شده است.

اخبار اين اكتشافات در يك كنفرانس نجوم در نانتز فرانسه اعلام شد.

وقتي سياره‌اي به دور ستاره‌اش مي‌چرخد، نيروي كششي جاذبه‌اي ايجاد مي‌كند كه باعث مي‌شود ستاره والد در اطراف مركز تراكم خود تكان بخورد.

ابزار طيف نگار هارپز توانست اين تكان‌ها را طي يك دوره پنج ساله با دقت بسيار بالا اندازه‌گيري كند.

اين كار بسيار اهميت داشت چون لرزه‌هايي كه از جانب اين سيارات توليد مي‌شدند، بسيار ضعيف بودند.

فرانكوئسيس بوچي، دستيار اين پروژه از موسسه اختر فيزيك پاريس در فرانسه مي‌گويد: جرم كوچكترين سياره در اين مجموعه يك صد هزار بار كوچكتر از جرم ستاره است.

اين سيارات به عنوان عوالم جديدي كه به دور ستاره HD40307 مي چرخند، 2/4 ، 7/6 و 4/9 برابر اندازه زمين هستند.

علت نامگذاري اين مجموعه با عنوان «ابرزمين‌ها» اين است كه بزرگتر از سياره زمين، اما كوچكتر از اورانوس و پنتون در منظومه شمسي هستند.

مايكل مايور، اخترشناس رصدخانه ژنو در سوئيس در اين باره مي‌گويد: آيا هر ستاره تنها مخفيگاه سيارات است و اگر جواب مثبت است، اين سيارات چه تعدادي هستند؟ ما ممكن است هنوز جواب اين سوال را ندانيم، اما تاكنون به پيشرفت‌هاي عظيمي در اين زمينه دست يافته‌ايم.

دانشمندان آژانس فضايي آمريكا (ناسا) و پژوهشگران آلماني و ژاپني اعلام كردند كه موفق به كشف يك ماده معدني جديد در مواد به دست آمده از يك شهاب سنگ شدند.

به گزارش سرويس علمي ايسنا، ‌ناسا اعلام كرد، اين ماده معدني كه يك سيليسيد منگنز به نام «براون ليت» است در ميان يك ذره غباري بين سياره‌يي كشف شد كه ظاهرا از شهاب سنگ "26P/Grigg-Skjellerup" منشا گرفته است.

اين شهاب سنگ كه در سال 1902 كشف شده هر پنج سال يك بار دوباره پديدار مي‌شود.

رياست گروه تحقيقاتي كه اين ماده را كشف كرده‌اند به عهده يك دانشمندان فضايي به نام كيكو ناكامورا در مركز فضايي جانسون ناسا در هوستون بوده است.

ناكامورا درباره اين كشف تازه گفت:‌ وقتي براي اولين بار اين ماده معدني را ديدم، فورا فهميدم كه تا كنون هيچ كس آن را نديده است.

از سوي ديگر اسكات مسنجر يكي ديگر از دانشمندان مركز فضايي جانسون در اين زمينه اظهار داشت: روش جديدي براي جمع آوري ذرات غباري بين سياره‌يي پيشنهاد شده است.

وي پيش بيني كرده است كه شهاب سنگ 26P/Grigg منبعي از ذرات غباري بود كه در زمان خاصي از سال مي‌شد آنها را در استراتوسفر زمين به دام انداخت، در نتيجه ناسا عمليات‌هاي جمع آوري غبار استراتوسفريك را در دنباله شهاب سنگ در آوريل سال 2003 انجام داد.

نام اين ماده به افتخار دكتر دونالد براون لي استاد دانشگاه واشنگتن انتخاب شده كه بنيانگذار رشته تحقيقات ذرات غباري بين سياره‌يي بود و هم اكنون رياست ماموريت «استارداست» ناسا را عهده دار است.

بازوي رباتيك مريخ نورد فونيكس كه مشغول تجزيه و تحليل روي نمونه‌هاي به دست آورده از خاك مريخ است، پس از حفاري بيشتر مناطق مورد نظر به نامهاي «دودو» و «بيبي بير» براي ايجاد يك خندق و مجراي بزرگ، ماده سفيد رنگي را كشف كرده و در تلاش براي بررسي آن است.

به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين ماده سفيد رنگ كه دانشمندان احتمال مي‌دهند يخ باشد، روي مرز يك بخش چند ضلعي شكل خاك در دشت‌هاي شمالي اين سياره سرخ پيدا شده است.

اين لكه‌هاي سفيد در لبه يك چند ضلعي به عنوان تشكيلات ژئولوژيك با گسترش فصلي و آب شدن يخ در خاك مريخ ايجاد مي‌شوند.

اگر چه براي اعلام قطعي اين مطلب كه منطقه روشن از يخ ساخته شده يا نمك، هنوز بسيار زود است، اما طي روزهاي آتي دوربين‌هاي مريخ نورد به طور دوره‌يي تصاويري را از اين منطقه تهيه خواهند كرد، تا دريابند كه آيا لايه آشكار شده تغيير مي‌كند يا خير؟

اگر اين لايه يك قطعه جدا افتاده يخي باشد، لكه سفيد در اثر قرار گرفتن در معرض خورشيد احتمالا شروع به آب شدن كرده و به بخار آب تبديل مي‌شود، اما اگر اين قطعه متعلق به يك بدنه يخي بزرگتر باشد، در اثر تماس با منابع زيرين يخي سردتر شده و منجمد مي‌شود.

بازوي فونيكس، بعد از اتمام مطالعه روي اين قسمت در مرحله بعدي به بررسي منطقه‌اي موسوم به ووندرلند يا سرزمين شگفتي خواهد پرداخت كه روي يك ناحيه مسطح در راس چند ضلعي مزبور واقع شده است.

اعضاي ماموريت آژانس فضايي آمريكا (ناسا) اميدوارند كه در آنجا بتوانند از يخ و خاك نمونه برداري كرده و نمونه‌هاي تهيه شده را به تعدادي از ابزار تحليل و بررسي فونيكس منتقل كنند.

يك گروه از ستاره شناسان چگونگي تهيه يك تركيب "غير زميني" براي توليد بتن قمري را پيشنهاد كردند. اين بتن قمري براي ساخت خانه بر روي كره ماه كاربرد خواهد داشت.

اين ابتكار كه تركيبي از كربن ، چسب و غبار كره ماه است ماده اي را توليد مي كند كه براي ساخت سازه هاي ديگري مانند تلسكوپهاي غول آسا و آرايه هاي انرژي خورشيدي مفيد خواهد بود.

يك عامل محدود كننده براي ساخت بتن مقدار مصالحي است كه يك راكت مي تواند با خود تا كره ماه حمل كند. اما اگر بخش عمده اين مصالح در كره ماه موجود باشد ، باري كه راكت با خود به ماه مي برد سبك خواهد شد.

پيتر چن از مركز پرواز فضائي گودارد ناسا مي گويد" ما به سادگي مي توانيم تلسكوپهاي بسيار بزرگي روي كره ماه بسازيم و از صرف هزينه هاي بسيار زياد براي حمل يك آينه بزرگ به ماه جلوگيري كنيم. به دليل اينكه تمامي مصالح لازم بصورت غبار در آنجا وجود دارند نيازي نيست كه مواد زيادي با راكت حمل كرد كه در نتيجه هزينه هاي زيادي صرفه جوئي خواهد شد. "

چن همچنين اشاره مي كند كه اين نوع بتن مانند بتن زميني داراي استفاده هاي زيادي است. وي ادامه مي دهد" ما مي توانيم سازه هائي از قبيل خانه براي فضا نوردان و حتي خانه هاي شبيه ايگلوها (خانه هاي برفي اسكيموها) بر روي ماه بسازيم."

براي توليد اين بتن ، چن و همكاران وي مقادير كمي نانو تيوب و اپوكسي (مواد شبيه به چسب) و غبار ماه (از نوع شبيه سازي شده) يا سنگ خرد شده كه داراي همان خواص و دانه بندي غبار ماه است را با هم تركيب كردند.

بعد از اينكه تركيب مواد چندين بار تكرار شد ، اين گروه موفق به ايجاد يك ماده محكم شد كه استحكام بتن را داشت. آنها سپس اين ماده را با اپوكسي پوشانده و بتن قمري را چرخش داده تا تبديل به يك سازه شبيه كاسه با عرض سي سانتي متر شد و شكل يك آينه تلسكوپ به آن داده شد.

رابين ، دانشمند ديگري كه در اين پروژه همكاري مي كند مي گويد" بعد از آن ، تنها كاري كه مي بايد انجام مي شد اين بود كه آينه را با پوشش دادن بدون لك صيقل داد. ما با مقدار كمي آلومينيوم اين كار را انجام داديم و اين سازه تبديل به يك آينه تلسكوپي با انعكاس بسيار بالا شد. ما مي توانيم اين روش را در كره ماه و با استفاده از غبار كاملا در دسترس آنجا توسعه دهيم."

چن پيشنهاد مي كند كه براي ساخت يك تلسكوپ به اندازه تلسكوپ فضائي هابل به 60 كيلو اپوكسي و 1200 كيلو غبار ماه نياز خواهد بود.

چن و رابين ساخت يك آينه تلسكوپي با قطر 50 متر بر روي كره ماه را در سر دارند. يك رصد خانه مانند اين باعث مي شود كه حتي بزرگترين تلسكوپ اپتيكي موجود در زمين (تلسكوپ 10.4 متري جزيره قناري) كوچك بنظر برسد.

يك تلسكوپ غول آسا مانند اين و يا تركيبي از دو تلسكوپ با اين اندازه بر روي ماه به جستجو براي يافتن سيارات ورشيدي كمك خواهد كرد و رصدهاي دقيقي از كهكشانهاي دوردست فراهم مي كند.   

منبع:آسمان پارس       

در مدت انجام این ماموریت، دو فضانورد در فضا راهپیمایی خواهند کرد و فضانورد دیگر در خارج از کابین تجهیزات آزمایش های علمی را به کار خواهد انداخت

وان هایی بو رییس شرکت کل صنایع " چان چن " چین روز دوشنبه نهم ژوئن در شهر سی چان استان سی چوان تایید کرد که : پرتاب موفقیت آمیز ماهواره "چاینا ست 9" برای پخش زنده برنامه های تلویزیونی بار دیگر توانائی ضنایع فضا نوردی چین را در پذیرفتن ماموریت پرتاب ماهواره های کشورهای خارجی نشان داد.

عصر نهم ژوئن، ماهواره " چاینا ست 9 " برای پخش زنده برنامه های تلویزیونی در شهر سی چان چین با موفقیت به فضا پرتاب شد. این دهمین پرتاب موشک "چان جن سه بی" و صد و هفتمین پرتاب از مجموعه موشک های چان جن محسوب می شود.

مقام نامبرده افزود: در سال های اخیر، تسریع افزایش توانائی فضانوردی و توسعه روزافزون فناوری موشکی، فرصت های گسترده ای برای توسعه فضانوردی بین المللی چین ایجاد کرده است.

در پي بروز مشكلي در سيستم‌هاي مريخ‌نشين فونيكس، نخستين نمونه خاك سياره مريخ كه در دريچه فر آزمايش فضاپيماي فونيكس ريخته شده، به دلايلي نامعلوم وارد دستگاه مورد نظر براي انجام آزمايش‌ها نشده كه به گفته دانشمندان ناسا چندين روز براي بررسي اين مشكل وقت لازم است.

به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، تصاوير گرفته شده توسط تيم كنترل و نظارت‌كننده دانشگاه آريزونا بر ماموريت فونيكس در مريخ نشان مي‌دهد يك ظرف پر از خاك اين سياره پس از آن كه توسط بازوي هشت فوتي فضاپيما از سطح مريخ برداشته شده، در اطراف و روي در فرو ريخته شده و هيچ مقداري از اين نمونه وارد يكي از هشت محفظه حرارت خاك و آزمايش گازها در فضاپيماي فونيكس نشده است.

ويليام بوينتون از دانشگاه آريزونا آمريكا مي‌گويد: در ظاهر هيچ مشكل خاصي در انتقال خاك توسط بازوي رباتيك فضاپيما ديده نمي‌شود، نمونه خاك مريخ به درستي از سطح اين سياره برداشته شده و سيستم‌ها نشان مي‌دهند كه دستگاه لرزاننده‌اي كه به منظور كمك به حركت خاك به درون فر روي غربال نصب شده است، به درستي كار مي‌كند. با اين وجود، چشم الكترونيكي كه براي شناسايي و نظارت بر ريخته شدن نمونه خاك به درون محفظه كار گذاشته شده است، وجود هيچ ذره‌اي از خاك را نشان نمي‌دهد.

وي خاطرنشان كرد: ما فكر مي‌كنيم كه همه دستگاه‌ها به خوبي كار مي‌كنند، اگر چه هنوز كاملا مطمئن نيستيم و كمي در اين باره نگرايم و بايد قسمتهاي ديگر نيز مورد بررسي قرار گيرند.

قرار است تيم‌هاي نظارتي و كنترل كننده آزمايشات در روزهاي آتي به بررسي دلايل احتمالي وقوع اين مشكل بپردازند.

بوينتون خاطرنشان كرد: اين احتمال وجود دارد كه ذرات خاك بسيار فشرده و متراكم بوده و به همين دليل قادر به گذر از صفحه نيستند. زيرا تنها ذرات ريز مي‌توانند در اين صفحه عبور كرده و وارد فرشوند. همچنين ممكن است مشكل در دستگاه لرزاننده باشد كه علائمي را مبني بر كاركرد درست دستگاه مي‌فرستد در حالي كه دستگاه به خوبي كار نمي‌كند. البته حتي اگر فر اين آزمايشگاه از كار افتاده باشد، هنوز هفت فر ديگر براي انجام آزمايش‌ها وجود دارند.

در اين ميان، دانشمندان توجه خود را به استفاده از بازوي كج بيل شكل براي گرفتن تصاويري از فاصله نزديك از سطح سياره و انجام حفاري‌هاي بيشتر معطوف كرده‌اند.

فونيكس حدود دو هفته پيش براي انجام يك ماموريت سه ماهه در قطب شمال مريخ فرود آمده است.

اين ماموريت 420 ميليون دلاري با نظارت دانشگاه آريزونا آمريكا و حمايت آزمايشگاه پيشرانش جت آژانس فضايي آمريكا (ناسا) انجام مي‌شود.

به گزارش پايگاه اينترنتي روسيه ، اين بخش كه در دورترين سمت اين مركز كهكشاني از زمين قرار گرفته است دوقلوي حقيقي منطقه‌اي از ستارگان معروف به بازوي حلزوني است.

اين موفقيت به واسطه كشفي كه ‪ ۵۰‬سال پيش صورت گرفته بود، ميسر شد.

ستاره شناساني كه فضا را به وسيله امواج راديويي رصد مي‌كنند، توده اي از گازهاي غيرمعمول را در فاصله‌اي حدود ‪ ۱۰‬هزار سال نوري از مركز راه شيري كشف كردند و از آنجا كه كهكشان‌ها معمولا متقارن هستند گمان كردند كه شايد توده مشابهيدر طرف ديگر وجود داشته باشد.

با اين وجود تا حالا ستاره شناسان نتوانسته بودند اين موضوع را ثابت كنند زيرا مقادير زيادي از گاز هيدروژن ناشي از مركز كهكشان جلوي ديد آنها را گرفته بود اما يك تلسكوپ قوي به دانشمندان كمك كرد تا چيزي را كه دنبالش بودند، كشف كنند.

كارشناسان مركز اختر فيزيك هاروارد-اسميتسونيا اين اطلاعات را تجزيه و تحليل كردند.

ستاره شناسان نتيجه گرفتند كه دو بازوي حلزوني به اين نوار به اصطلاح ستاره‌اي در مركز راه شيري متصل هستند.اين بازوها نتيجه طبيعي چرخش اين نوار هستند.

منبع:ایرنا

دکتر عباس کنگي، عضو هيات علمي گروه زمين شناسي دانشگاه آزاد اسلامي واحد شاهرود و پژوهشگر زمين‌شناسي سياره‌يي كه معتقد است بررسي احتمال وجود حيات در شمالگان سياره مريخ توسط فضاپيماي «فونيكس» در شرايطي ممکن خواهد بود که اين منطقه از يخ تشکيل شده باشد و در غير اين صورت بررسي حيات در اين بخش از سياره نيز بي نتيجه خواهد بود به خبرنگار علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) گفت: بدون شک سفرهاي فضايي اخير از جمله مريخ‌نوردهاي روح و فرصت و مريخ نشين فونيکس موفقيت هاي بزرگي در جهت سفر به مريخ بوده است. ارسال موفقيت‌آميز اين نسل از فضاپيماها به مريخ نشانگر پيشرفت‌هاي عظيم مهندسي است، اما دستاوردهاي اين سفرهاي فضايي اغلب با شکست همراه بوده است.

وي خاطرنشان كرد: به عنوان مثال فضاپيماي «روح» در ژانويه 2004 با هدف دسترسي به رسوبات درياچه‌يي و کشف آثار موجودات فسيل شده، بر سطح «گوسو کراتر» فرود آمد. «گوسو کراتر» نام گودال برخوردي است که سه تا چهار ميليارد سال قبل در اثر برخورد يک خرده سياره با سطح مريخ ايجاد شده است. در بخش جنوبي اين گودال برخوردي كه 160 کيلومتر قطر دارد، يک سيستم رودخانه‌يي به طول 900 کيلومتر وجود دارد. قبل از فرود مريخ نورد روح بسياري از مريخ‌شناسان بر اين عقيده بودند که قرار گرفتن اين گودال برخوردي در انتهاي يک سيستم رودخانه‌يي شرايط مناسب براي تشکيل يک درياچه باستاني را در سطح مريخ فراهم کرده است؛ بنابراين در بستر اين گودال بايستي رسوبات درياچه‌يي و در نتيجه آثار فسيل شده موجودات قديمي وجود داشته باشد؛ اما دو سال و نيم اکتشاف مريخ نورد روح حکايت از آن دارد که در بستر اين گودال برخوردي هرگز درياچه اي وجود نداشته است.

وي با اشاره به مقاله‌اي كه در سال 2004 با عنوان «Gusev Crater, A Mythical Crater-Lake on the Martian Surface» (گوسو کراتر، يک درياچه کراتري خيالي در سطح مريخ) در مجله Journal of the British Interplanetary Society انگلستان چاپ كرده است، اظهار كرد: در آن مقاله، عدم امکان دسترسي به رسوبات درياچه‌يي را در بستر اين کراتر برخوردي تشريح كردم. بنابراين هرچند مريخ نورد روح از نظر مهندسي موفق بوده، اما اهداف علمي مورد نظر اين ماموريت فضايي با شکست روبه رو شده است.

دكتر كنگي در ادامه با اشاره به اين كه يکي از اهداف مريخ نشين فونيکس مطالعه احتمال وجود موجودات ذره بيني در يخ‌هاي قطب شمال مريخ است به ايسنا گفت: هفته گذشته (سوم ژوئن 2008) در کنفرانس ميکروبيولوژي در بوستون نتايج تحقيقات جديد پورفسور برنچلي زيست شناس ملکولي ارائه شد. بر اساس اين تحقيقات گونه جديدي از ميکروب‌هاي بسيار ريز در يخچالهاي گرينلند کشف شده، که براي مدتي بيش از 120 هزار سال در شرايط سخت قطبي زنده مانده اند. اين گونه اسرارآميز باکتري از نظر ژنتيک با باکتري هاي موجود در ماهي ها، گل و لاي بستر درياها و ريشه گياهان در ارتباط مي باشد. بايستي توجه داشت که ميکروب‌ها که بيش از يك سوم توده زيستي کره زمين را تشکيل مي دهند، توانايي آن را دارند كه در شرايط متنوع از جمله حرارت پايين ، فشار بالا، کمبود اکسيژن زنده بمانند؛ اما بررسي احتمال وجود چنين موجوداتي در سياره مريخ در شرايطي ممکن خواهد بود، که کلاهک شمالي اين سياره از يخ تشکيل شده باشد، اما درصورتي که اين کلاهک از ترکيباتي مشابه نمک ساخته شده باشد، بررسي حيات در اين بخش از سياره نيز بي نتيجه خواهد بود.

اين پژوهشگر كه طي سال‌هاي اخير پنج مقاله در خصوص زمين شناسي سياره مريخ در نشريات علمي بين‌المللي منتشر كرده است، تصريح كرد: با گذشت حدود هفته از فرود فونيکس بر سطح مريخ، اين مريخ نشين آماده مي‌شود بر روي اولين نمونه خاک سياره آزمايشات شيميايي انجام دهد، تا احتمال وجود آب منجمد شده و موجودات ذره بيني را مطالعه کند. بر روي اين نمونه ذرات روشني وجود دارد که احتمال مي رود از جنس يخ يا نمک باشد. اگر اين ذرات ترکيباتي مشابه نمک باشند، تصور وجود کلاهک يخي در سطح مريخ که سالها دانشمندان را به خود مشغول کرده با ترديد جدي روبه رو خواهد شد و مريخ نشين فونيکس سرنوشتي همانند مريخ نورد روح خواهد داشت.

 ممكن است روزي يك دسته از روباتهاي كروي شكل و باد كردني با غلتيدن بر سطح مريخ به اكتشاف اين سياره مشغول شوند. دانشمنداني كه اين كاوشگران سبك را طراحي كردند مي گويند اين روباتها مي توانند نواحي وسيعي از مريخ را با هزينه هاي كمتري مورد كاوش قرار دهند.

فردريك بروهن از موسسه هوا فضاي سوئد مبتكر اين روباتها است. طرح وي اكنون توسط يك گروه از دانشمندان توسعه داده شده است. وي مي گويد" كاوشگران ما سبك هستند و با استفاده از انرژي بسيار كم و با هزينه هائي نسبتا كمتر مي توانند تا مسافتهاي طولاني سطح مريخ را طي كنند. با يكبار شارژ باتري كاوشگر مي تواند تا صد كيلومتر مسافرت كند.

بروهن بر اين عقيده است كه زمانيكه اين روبات باد نشده و  هنوز در فضا پيما قرار دارد فقط نيمي از حجم يك كاوشگر چرخدار با همان مقدار تجهيزات حسگر را نياز خواهد داشت.

اين فناوري به نسلهاي بعدي كاوشگران "اسپيريت (Spirit)" و اپورتونيتي (Opportunity)" سازمان ناسا اين امكان را خواهد داد تا كاوشگران كوچكي از خودشان را حمل كنند و آنها را براي مناطق جديدي از مريخ كه از لحاظ علمي مورد توجه هستند به فضا اعزام كنند.

بروهن اطمينان دارد كه اين ايده عملي خواهد بود زيرا يك نمونه بزرگتر "زميني" از فناوري روبات كروي (با اين تفاوت كه  باد كردني نيست) و توسط دانشمندان گروه وي طراحي شد در حال آزمايش شدن و انجام برخي عمليات از قبيل كاربردهاي امنيتي و شناسائي است. اين روبات زميني قادر است نواحي بزرگي مانند بندرگاهها را مورد تجسس قرار دهد و بر روي برف ، ماسه و نواحي ريگزار و تمامي سطوح ديگر حركت كند. به دليل اينكه اين كاوشگر كروي است فقط يك نقطه كوچك از آن با زمين تماس دارد در نتيجه اصطكاك تقريبا صفر است. به اعتقاد بروهن شكل هندسي اين روبات بهترين گزينه براي صرفه جوئي در انرژي و حركت بر روي نواحي غير قابل پيش بيني است.

نمونه باد كردني اين روبات از يك پوسته  قابل باد شدن تشكيل شده كه اين پوسته نيز از يك نوع ماده بسيار محكم كه براي سفرهاي فضائي كاربرد دارد و مي تواند حرارتهاي بسيار بالا را تحمل كند ساخته شده است. درون اين روبات يك محور توخالي قرارد دارد كه از يك طرف روبات تا طرف ديگر متصل شده و يك پاندول آويزان حاوي تمامي تجهيزات الكترونيكي را نگه مي دارد.

اين پاندول از اهميت بسيار بالائي برخوردار است زيرا مكانيسم حركتي روبات را تشكيل مي دهد. زمانيكه يك موتور وزنه آويزان پاندول را به جلو مي راند ، روبات مي چرخد تا با تغيير ايجاد شده در مركز ثقل مطابقت كند. اين پاندول مي تواند به طرفين نيز حركت كند.

سناريوي كاربرد اين روباتها به اين شكل خواهد بود كه زمانيكه مدارگرد به مريخ مي رسد ، يك دسته از اين كاوشگران را باد مي كند و آنها را درون جو مريخ مي فرستد. يك سپر حرارتي نيز آنها را در مقابل داغ شدن در زمان ورود به جو محافظت مي كند.

 تصاویر تلسکوپ فضایی اسپیتزر حلقه ناشناخته‌ای را در اطراف بقایای مغناطیسی یک ستاره نشان می‌دهد. ستاره قبلا در طی انفجاری تکه تکه شده است. بقایای آن که SGR 1900+14 خوانده می‌شود، در مجموعه «مگنتار»ها (Magnetar) دسته‌بندی شده‌ است. مگنتارها هسته‌ی ستارگان سنگینی هستند که دچار انفجار ابرنواختری می‌شوند،‌ اما،‌ بر خلاف بقیه ستارگان مرده به آرامی پرتو X‌ تابش می‌کنند و میدان مغناطیسی بسیار قویی دارند. در واقع مگنتارها ستارگان نوترونی با میدان‌های مغناطیسی بسیار قدرتمند هستند.

 حلقه‌ی مذکور با ابعاد هفت در سه سال نوری، مسطح و دو بعدی به نظر می‌رسد اما احتمال سه بعدی بودن آن منتفی نیست. پیش از این چنین حلقه‌ای در اطراف ستارگان مشاهده نشده بود.

 به عقیده دانشمندان این حلقه بایستی در سال 1998 ، هنگامی که مگنتار با درخشش عظیمی فوران کرد به وجود آمده باشد. احتمالا در طی این فرآیند، پوسته سطحی مگنتار شکافته شده و زبانه‌ای از انرژی ساطع شده که با پس زدن غبار اطراف، حلقه‌ای از غبار به وجود آورده است.

 چیزی باید عامل روشنایی این حلقه باشد و اگر نه ما نمی‌توانستیم آن را رصد کنیم. ستاره‌های نزدیک محتمل‌ترین اجرام برای گرم و روشن کردن غبار هستند و این نشان می‌دهد که مگنتار که دقیقا در مرکز حلقه قرار دارد، متعلق به خوشه‌ای از ستارگان جوان و سنگین است. احتمالا، قسمتی از یک منطقه تشکیل ستاره‌های سنگین. با مطالعه جرم ستاره‌های خوشه شاید بتوان جرم ستاره مولد مگنتار را برآورد کرد.

 حلقه و کره در کیهان بسیار فراوان است. ستاره‌های داغ جوان با فوران در قالب حباب‌هایی،‌ غبار اطراف را خمیده کرده و اشکال کروی به وجود می‌آورند. همچنین،‌ وقتی ستاره‌ها در طی انفجار ابرنواختری می‌میرند،‌ بقایاشان در فضا تکه تکه شده و گوی‌های کم دوام زیبایی را می‌سازند که «باقی‌مانده ابرنواختری» (supernova remnant) نامیده می‌شوند. حلقه‌ها می‌توانند در اطراف ستاره‌های منفجر شده‌ای تشکیل شوند که پوسته منبسط شده‌شان، در یک حلقه‌ی غبار که از قبل موجود است نفوذ می‌کند و باعث برافروختگی و تابش آن می‌شود. باقی‌مانده ابرنواختر 1987A‌ یکی از این موارد است.

 اما، حلقه اطراف SGR 1900+14 جزو هیچ‌ کدام از این دسته‌ها نیست. باقی‌مانده‌های ابرنواختری و حلقه‌های اطراف 1987A پرتو X و امواج رادیویی تابش می‌کنند، اما،‌حلقه‌ی SGR 1900+14 تنها در طول موج‌های خاصی از فروسرخ تابش می‌کند. در ابتدا تصور می‌شد که این حلقه، «پژواک فروسرخ» (infrared echo) است. پژواک فروسرخ هنگامی رخ می‌دهد که انرژی ساطع شده از یک جرم، در مسیر خود غبار را گرم می‌کند و غبار گرم شده با نور فروسرخ تابش می‌کند. اما هنگامی که دانشمندان مجددا به مشاهده SGR 1900+14 پرداختند متوجه شدند که حلقه حرکت نمی‌کند،‌ در حالی‌که اگر این یک پژواک ‌بود، حلقه باید با انتشار انرژی به سمت بیرون گسترش می‌یافت. مطالعات بیشتر نشان داد که حلقه احتمالا یک حفره در ابری از غبار است. چنین پدیده‌ای باید در جهان کم‌یاب باشد زیرا تاکنون دیده نشده بود. با این حال دانشمندان تصمیم دارند نمونه‌های بیشتری بیابند.

 برای ابرنواختر شدن، جرم ستاره باید از حد مشخصی بیشتر باشد اما‌ هنوز مشخص نیست که میزان جرم ستاره اولیه، در تبدیل شدن به مگنتار یا ستاره‌ی نوترونی مهم است یا خیر؟ کشف این پدیده به دانشمندان کمک می‌کند تا پاسخ این پرسش را بیابند.

منبع: مجله نجوم

دما در آن زمان بسیار سرد و معادل 9 کلوین (264- درجه سانتی گراد) بوده است اما با این حال گرمای بیشتری نسبت به زمان حال داشته است، دما اکنون کمتر از 3 کلوین (270- درجه سانتی گراد) است.

 برخی از سردترین اجرام در عالم ابرهای گازیی هستند که فضای میان ستاره ای و کهکشانی را پر کرده اند. اما باز هم این اجرام گرم تر از صفر مطلق یا صفر کلوین هستند و این بدان دلیل است که آنها با تابش باقی مانده از دوران اولیه جهان گرم می شوند.

 آنچه که تابش زمینه کیهانی نام دارد، همان تابشی است که پلاسماهای موجود در عالم از خود ساطع می کنند، این تابش از 380000 سال بعد از انفجار بزرگ در محیطی از عالم با فاصله 13.7 میلیارد سال نوری از ما، شروع به پرتوافشانی کرد.

 اما همانگونه که عالم انبساط می یافت، به طول موج این تابش ها افزوره می شد و انرژی آنها کمتر می گشت و این بدین سبب بود که تابش زمینه کیهانی از جنس امواج الکترومغناطیس است. همراه با این دو رخداد دمای تابش نیز کمتر شد تا به دمای کنونی یعنی 2.7 کلوین رسید.

 اکنون گروهی از اخترشناسان هندی دمای این تابش را در 11 میلیارد سال پیش یعنی زمانی که عالم تنها 5 میلیارد سال عمر داشته است، اندازه گرفته اند.

روش غیر مستقیم

آن ها دمای تابش زمینه کیهانی را معادل 9.15 کلوین با اختلاف عددی 0.7 کلوین اندازه گیری کردند که این رقم بسیار نزدیک به 9.3 کلوین است که نظریه انفجار بزرگ آن را پیش بینی می کند.

 اخترشناسان با روشی کاملا غیرمستقیم به حاصل نهایی رسیدند. در حقیقت آنها دمای گاز کربن مونواکسید را در کهکشانی با فاصله 11 میلیارد سال نوری اندازه گرفتند. این گاز به سبب قرار گیری در مقابل نور یک اختروش (کوازار) آشکار شد.

 این گروه اخترشناسی به وسیله آرایه تلسکوپ VLT طول موج های جذبی گاز کربن مونواکسید را اندازه گیری کردند. آثار طول موج ها وابسته دمای گاز کهکشان بود و این دما همان چیزی است که از تابش زمینه کیهانی حاصل می شود.

منبع:نیو ساینتیست